ميگن"صبحي كه نكوست از ساعت شيش صبحش پيداست"

نميدونم شايدم من دارم ضرب المثل رو اشتباه ميگم...بگذريم.

از صبح كه از خواب بلندشدم هوا ابري بود نميدونم چرا يهو دلم گرفته؟تصميم گرفتم برم دانشگاه تا يكم با اكيپمون وقت بگذرونم شايد حالم بهترشه.شوخي هايي كه رايان ميكنه و سربه سر گذشتاني سايه و سونيا درباره اينكه ساشا به سايه علاقه دارم هم بحثش جداست ولي خيلي خنده داره.گرچه اين ابجي ماهم همچين به اين ساشا بي ميل نيست ها از حق هم نگذريم ساشا جاي برادري پسرخوبيه...

بگذريم...حاضرشدم و رفتم ولي تا رسيدم دانشگاه وا رفتم.هيچ كدم از بچه هاي اكيپ نبودن و دل من امروز بيشتر گرفتوناخوداگاه بغض كردم.نميدونم چه مرگم شده بود فقط ميدونم حالم اصلا خوب نبود.نشستم يه گوشه و سرمو با وبلاگم گرم كردم ولي متني كه تو پست دوتاقبل نوشتم منو برد به 5 سال پيش قبلي از شروع تموم بدبختيام/قبل از نبود پدر مادرم...

دوباره بغضم بيشتر شد.من سه تا داداش دارم كه هميشه همراه و ياور منن و در مقابل منم براشون مادري ميكنم.همين تابستون امسال بود بهشاد داداش بزرگم رو عقد كرديم و فرستاديم خونه بخت.خداروشكر از لحاظ مالي مشكلي نداشتيم هم دارا بوديم هم سه تا داداشام وضعيتشون توپه(كسي داداشامو نميخاد؟)

خلاصه اينقدر حالم بد شد وقتي رفتم سر كلاس همش به جاي استاد بابامو ميديم داره باهام صحبت ميكنه نتونستم تحمل كنم و از كلاس زدم بيرون.بدون اجازه ولي چون استاده تو نخمه نمره كه كم نميكنه هيچ بهم نمره اضافه هم ميده.الانم گفتم اينجا بنويسم شايد يكم غمم كمتر بشه گرچه مطمئنم برم خونه بهزاد و بهنام(داداش بزرگترام) اينقدر مسخره بازي درميارن كه كلا امروز صبح رو فراموش ميكنم